Då eg var ung, skriver Kjartan Fløgstad i essaysamlingen «Antipoder», «heitte det seg at nynorsken var særs ven i skildringar, særleg av urørt natur, medan kulturaktivitetar som abstrakt tenkning derimot var umulig, sidan folket og dermed folkemålet ikkje rådde over abstrakte begrep».