I fjor vakna eg til hornmusikk, fargerike faner og ein jammer utan like. Fyrst vart eg sjokkert, for eg trudde at eg hadde hibernera i nokre veker utan at eg visste det. Men det var ikkje 17. mai. Det viste seg at det var 1. mai. I alle år har det berre vore ein fridag og ei pine fordi butikkane er stengt, heilt til eg oppdaga at det òg kan vere ein dag for å stå i bresjen for rikets poetar.