Den lukkelegaste tida si hadde Odyssevs i dei dagane då han bygde den flåten som han skulle sigla heim frå øya til Kalypso på. Han hadde sete passiv på stranda og sett ut over havet kvar dag i sju år, så full av heimlengt at auga aldri var tørre for tårer. Så sa Kalypso plutseleg at han var fri. Ho tok han med til ein stad der det stod nokre inntørka tre som kunne høva til flåte, og for første gong på alle desse åra løfta han hovudet og såg oppover, på poppel og or og «himlande høgvaksne granar».