Kajsa Bøyum

Orgelskogen

Kolon forlag, 156 sider 

Orgelbyggjaren Svein køyrer frå Bergen til ei lita svensk bygd, han er på veg til eit hus han ikkje har vore i på 20 år. Huset han skal til, var dei nyleg avdøde besteforeldra sitt og i praksis barndomsheimen hans. Då Svein var barn, drap faren mora hans og måtte sone fleire år i fengsel. No må huset kome i orden for sal, og gravferda til besteforeldra skal han vere med på. Samstundes som førebuingane og ryddinga er i gang, rullar barndomen utan foreldra i det svenske huset seg ut framfor han i meir eller mindre klare tilbakeblikk, dei kjem i korte passasjer som held drivet i romanen oppe. Svein hugsar til dømes at han den første sommaren fekk ansvar for å passe hagen medan farfaren styra med det juridiske etter drapet. Han gløymde å vatne gladiolane ein dag, blomane døde, og farfaren klikka. Elles kjem tilbakeblikk om puslespel og stille, i tillegg til at Svein aldri kunne snakke om det. Faren til Svein er i romanens notid snart ferdig med å sone, og den fåmælte orgelbyggjaren sit åleine i huset etter gravferda i fleire veker og ryddar like mykje som han ventar på noko.